Vandaag las ik een opmerkelijk overlijdensbericht in de krant. Krantenoverlijdensberichten zijn altijd opmerkelijk, want anders stonden ze niet in de krant, maar dit was voor mij heel opmerkelijk. Het was namelijk mijn eigen overlijden. Ik ben dus overleden. Nog opmerkelijker is dat ik er gewoon nog ben. Hier, in deze stad. Op deze onbekende stoel, aan een onbekende tafel. Ik heb nooit gedacht dat de overleden krantenberichten gewoon nog onder de mensen waren.

Ik heb ook een keer het overlijden van I.B. Singer gezien, en van mijn oma, mijn opa, mijn jonge vriend P. en van Elvis Presley. Maar nooit gedacht dat ze gewoon ergens aan een tafel zouden zitten, of boodschappen zouden doen op zaterdagmiddag.

Voor P. was er zelfs een herhalingsbericht, na vijf jaar. Dat iedereen het toch echt zo jammer vond, dat hij er geen zin meer in had. Elvis Presley wil zichzelf nog wel eens presenteren, maar dan zeggen de mensen dat hij niet echt is. Dus als je overleden bent, moet je niet proberen mensen af te helpen van hun geloof in de verdwenen overledene, want daarmee breng je jezelf in een ongeloofwaardige positie. Stil houden is beter. Nooit meer van je laten horen. Je zou er bovendien mensen de stuipen op het lijf kunnen jagen, met zoiets. Jezus staat ook wel eens op. Er zijn zelfs hele stammen die op hem wachten, maar ook Jezus wordt niet serieus genomen.

Laatst heb ik Freud ontmoet in een café in Zurich, want hij wil er ook wel ‘s uit. Nou is het wel zo, dat hij in tegenstelling tot Jezus, zich aanpast aan deze tijd. Dus niks geen hoge hoed, overschoenen, jasje dasje en de hele zooi, gewoon ‘normaal’. Normaal is onopvallend. Waarschijnlijk was hij erg eenzaam en had hij lange tijd niet meer met deze en gene gesproken en ik zat daar te zitten en wellicht dat hij het licht zag, in elk geval, hij sprak me aan. Hij vroeg of hij me iets kon vragen. Mijn van nature aanwezige argwaan groeit als iemand me vraagt, iets te mogen vragen, maar ik heb toch weer ja gezegd. De vraag was of de stoel vrij was. Ja, de stoel is vrij. En of hij dan daar mocht zitten, Ja, jij mag daar zitten.
Eerst was het heel ongemakkelijk, omdat ik zogenaamd een krant las en hij een gesprek probeerde aan te knopen. Of ik van hier kwam?
Nee.
Of ik uit Spanje kwam?
Nee.
Italië?
Nee.
Marokko dan?
Nee. Uit Nederland, nee ja zou je niet zeggen nee. Toch is het zo, ja mijn ouders ook. Amsterdam. Nee, niet echt. Wel ja. Ook wel maar niet zoals hier. Anders, nee ja anders dan hier. Minder, maar sommige mensen houden er wel weer van.
"En de zee? Hoe is de zee in Nederland? "

Over de zee is veel te vertellen en over de zee zijn veel verschillende versies in omloop. Zo had ik een gesprek. Een milieugeënte versie, een lichtblikversie, een weerversie, een anti-Duitser versie, een Zandvoortversie met daaronder weer een waaier van andere versies. In zo’n soort  gesprek vraag je ook naar de onbekende ander. Nou, hij was dus Freud. Ja, Sigmund Freud. Hij vertelde dat hij spijt had van veel beschrijvingen in zijn jongere jaren, dat hij dingen meer expliciet had moeten omschrijven. Dat hij nog zo jong was en eigenlijk voornamelijk bezig was zichzelf een positie te geven en dat dat uit de hand gelopen was. Ook vanwege de coke. En hij had graag in deze tijd geleefd willen hebben omdat er over coke zoveel meer bekend was en hij er dan zorgvuldiger mee om had kunnen springen.

Ik vraag hem wat hij van zijn heden ten dage, nog immer aanwezige faam vindt en dat zijn theorieën koste wat het kost door een aantal van zijn aanhangers verdedigd blijven worden. En Freud knikt alleen maar en kijkt me aan met een blik van “wij begrijpen elkaar” maar ik begrijp er niks van dus ik raad: of vind je daar niks van? Hij buigt voorover, en fluistert dat "ik toch ook wel begrijp dat het heerlijk is om nog steeds onderwerp van discussie te zijn."

Aha! Zo! ZO zit dat dus…
En gaat dat met Jezus dan ook zo? En met Monroe Dietrich Walt Disney Hegel Kant Nietsche Heidegger Marx Lenin Stalin Plato en Socrates ook?
En Hitler? Hij ook?

Als je wilt bestaan, moet je vrienden maken. Deze vrienden zijn mediabewust, machtsbelust of gewoon heel slim. Ze moeten kranten lezen en in staat zijn een overlijdingsbericht in de krant naar jouw keuze te zetten. Op een manier zoals jij dat ‘gewild had’. Hiervoor moet je af en toe een hint geven. Dit gaat vaak gepaard met politieke voorkeur. Maar dat kan verkeerd geïnterpreteerd worden. Sigarettenmerken doen het ook goed, en als je niet rookt: vertel welk koffiemerk je drinkt. En vertel waarom je geen Max Havelaar of juist wel Max Havelaar drinkt. Vertel af en toe waarom je bepaalde boeken of tijdschriften niet leest. Vervolgens schrijf je een boek, neem je zitting in een commissie die op dat moment erg belangrijk wordt geacht, liefst in naam van de koningin. Of zet een aantal mensen op een trein naar het hellevuur. Dan komt alles goed.