6 juni 2004, 12.34

Krant opgepikt van de mat. Ben voor mijn extra grote uitzicht op het water gaan zitten. Lezen lukt niet echt. Dus schrijf ik even.

Ik rook niet.

Heb een zeer gelukkig huwelijk met een man die gewoon geld verdient, niet klaagt en meestal kookt.

Ik eet met regelmaat.

En ook slaap ik op normale tijden. Ook vanwege de kinderen, zes en vier jaar oud. Die breng ik naar school en dan ga ik thuis de krant lezen. Of een kruiswoordraadsel oplossen. Of boodschappen doen. Of bloemen kopen voor in de tuin. Of ik lees een boek. En dan haal ik de kinderen van school.

Soms rij ik dan door naar mijn ouders die erg schattig zijn voor mij en de kinderen en man. Mijn man vind mij ook heel leuk en stimuleert me om mijn oude werk weer op te pikken: het organiseren van festiviteiten en culturele evenementen. Daar ben ik inderdaad wel aan toe. Om weer wat werk te verrichten waar ik voldoening uit kan halen.

Kan me soms opgesloten voelen, ook al heb ik een extra groot uitzicht. En een goeie auto om mee weg te rijden. Maar zelfs als ik wegrij, voel ik me opgesloten. Heb het er al vaak met mijn man over gehad, maar die heeft ook geen ultieme oplossing. Hij zegt: “misschien moet je je oude werk weer oppikken”. Ja, dat is een goed idee, zodat ik daar voldoening uit kan halen. Misschien voel ik me dan ook niet meer zo opgesloten.

15 september 2004, 15.15

De mentale problemen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen toen ik een cultureel evenement hier dicht in de buurt organiseerde.

Ik ga nog talloze andere culturele evenementen organiseren. De kinderen worden groot, gaan straks puberen, zonder al te grote ingrepen. Eentje krijgt dan een kind, zodat ik oma word. En mijn man, opa.